บทที่ 34 ผู้ที่มิอาจล่วงเกิน

บทที่ 34 ผู้ที่มิอาจล่วงเกิน

เสียงตะโกนของฉีต่งเสียนทำเอาทุกคนในเหตุการณ์พากันขวัญเสีย ไม่เว้นแม้กระทั่งพี่จิ้ง

หลังจากไฟเปิดขึ้น เย่เฟิงก็มองเห็นใบหน้าของอีกฝ่ายได้ชัดเจน วินาทีนั้นเขาถึงกับตาค้างทำอะไรไม่ถูก

พอสิ้นเสียงตะโกน เม็ดเหงื่อพลันผุดซึมไหลอาบแผ่นหลังจนเปียกชุ่ม

แม่งเอ๊ย ไอ้ราชาปีศาจตนนี้มาอยู่ที่นี่ได้ยังไงกัน?

“พูดจาอะไรของแก กล้าดียังไงมาไม่ให้เกียรติคุณเย่? อยากตายหรือไง!” ชายหนุ่มเลือดร้อนคนหนึ่งพุ่งตัวเข้ามาด้วยความโมโห

เพล้ง!

เย่เฟิงตบหน้าชายหนุ่มคนนั้นจนกระเด็นออกไปทันที ก่อนจะหันมาส่งยิ้มแห้งๆ ให้ฉีต่งเสียน