บทที่ 29 หวังเป้า

บทที่ 29 หวังเป้า

ฉีต่งเสียนยืนอยู่หน้าโถปัสสาวะ สายน้ำที่ไหลซ่าช่วยให้ร่างกายและอารมณ์ผ่อนคลายลง

ทันใดนั้น เท้าใหญ่ในรองเท้าแบรนด์เวอร์ซาเช่ก็เหยียบลงบนหลังเท้าเข้าอย่างจัง ชายหนุ่มหน้าแดงก่ำด้วยฤทธิ์เหล้าก้าวเข้ามาขนาบข้าง

“ขอโทษที นายเหยียบเท้าฉัน” ฉีต่งเสียนหันไปมอง สะบัดสองสามทีพลางรูดซิปกางเกง

อีกฝ่ายหันมาเหลือบมองแวบหนึ่ง ก่อนจะปัสสาวะต่อราวกับไม่มีใครอยู่ตรงนั้น เท้าใหญ่ยังคงเหยียบอยู่บนหลังเท้าเขาตามเดิม

มุมปากของฉีต่งเสียนยกยิ้มบาง เอ่ยถาม “ช่วยขยับเท้าหน่อยได้ไหม?”

อีกฝ่ายทำเป็นหูทวนลม ยังคงปัสสาวะต่อไปอย่างสบายอารมณ์

“เท้า ขยับหน่อย” ฉีต่งเสียนเตือนเป็นครั้งสุดท้ายพลางเอ่ยด้วยรอยยิ้มไม่ถึงดวงตา