กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
ลู่สือเหยียนกลับมาจากโรงเรียนแล้วโยนกระเป๋าเป้ลงบนโซฟาก่อน จากนั้นก็นั่งลงข้าง ๆ หนิงหรานคุยกับเธอ
“แม่ครับ ผมได้อยู่ห้องเดียวกับกู้เฉิน ห้องเรายังมีนักเรียนโควตาพิเศษอีกคนด้วย”
“อยู่ห้องเดียวกับกู้เฉินเหรอ? ทักทายกันหรือยัง?”
ลู่สือเหยียนพยักหน้า การทักทายกันเป็นเรื่องที่ต้องทำอยู่แล้ว นั่นเป็นมารยาทพื้นฐานที่สุด
“เหมือนว่าตอนประถมกู้เฉินไม่ได้เรียนโรงเรียนนานาชาตินี่”
หนิงหรานขมวดคิ้วเล็กน้อย เธอจำได้ว่าโรงเรียนนานาชาติแห่งนี้มีเกณฑ์ค่อนข้างสูง ข้อกำหนดในการย้ายโรงเรียนก็เข้มงวดไม่น้อย