กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
“แม่ เป็นเจ้าหญิงนิทราหรือเปล่า?”
ลู่สือเหยียนนั่งอยู่บนพื้นห้องนอนใหญ่ มือถือรถคันเล็กเข็นไปมาไม่หยุด มันฝรั่งทอดก็วิ่งตามหลังรถคันเล็กไปไม่หยุดเช่นกัน
“เมื่อคืนคุยเรื่องงานกับพ่อเธอเลยนอนดึกไปหน่อย มานี่ให้แม่กอดหน่อย”
หนิงหรานยื่นมือไปหาเจ้าตัวเล็ก ดึงเหยียนเหยียนมากอดแล้วหอมแก้มหนึ่งที
“งั้นแม่ก็อย่าเหนื่อยมากนะ”
หนิงหรานพยักหน้า โกหกได้หน้าตาเฉยโดยไม่สะทกสะท้านเลยสักนิด
“พ่อเธออยู่ห้องรับแขกหรือเปล่า?”
มันฝรั่งทอดเกาะผ้าปูที่นอนจะกระโดดขึ้นเตียง หนิงหรานเห็นเข้าจึงลูบหัวมันฝรั่งทอดเบา ๆ
“พ่อไปบริษัทแล้ว ให้เหยียนเหยียนอยู่เป็นเพื่อนแม่”