กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
“แต่ฉันก็ชอบเหยียนเหยียนจริง ๆ อยากให้เหยียนเหยียนมาเป็นลูกเขยฉัน……”
ฉินหว่านกินไอศกรีมคำสุดท้ายเข้าปาก
เหยียนเหยียนยังเล็กก็หน้าตาดีขนาดนี้ โตขึ้นจะขนาดไหน
ฉินหว่านมองหาล่วงหน้าให้ลูกสาวตัวเองก็พอจะเข้าใจได้
“งั้นก็รอให้เด็กสองคนโตก่อนค่อยว่ากัน”
หนิงหรานจนสุดท้ายก็ไม่ยอมผ่อนปรน เรื่องแบบนี้ไม่ว่าอย่างไรเธอก็ไม่ยอมรับเด็ดขาด
“เด็ก ๆ มีชีวิตของตัวเอง เราบังคับตัดสินใจอะไรให้พวกเขาไม่ได้ ถึงสองบ้านเราไม่เป็นญาติกันทางแต่งงาน ความสัมพันธ์ก็ยังดีเหมือนเดิม”
หนิงหรานกับฉินหว่านเป็นเพื่อนสนิทกันมากว่าสิบปี ลู่เหวินโจวกับฉีอวี่ไป๋ยิ่งเป็นพี่น้องที่โตมาด้วยกันตั้งแต่เด็ก