กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
หนิงหรานได้ยินเหยียนเหยียนพูดแบบนั้นก็เกิดความสนใจขึ้นมาทันที
มันคืออะไรกันแน่ถึงได้ลึกลับขนาดนั้น แม้แต่เหยียนเหยียนก็ไม่ยอมให้ดู
ลู่เหวินโจวเข้าครัวไปทำอาหารกลางวัน หนิงหรานกับลู่สือเหยียนนั่งยองอยู่ข้างถังขยะเด็ดผัก
“แม่ครับ อันนี้ต้องทิ้งใช่ไหม”
เหยียนเหยียนมองใบผักกำเล็ก ๆ ที่อยู่ในกะละมัง รู้สึกว่ามันน้อยเกินไปหน่อย อาจจะไม่พอแบ่งก็ได้
เจ้าตัวเล็กเอาใบขึ้นฉ่ายใส่ตะกร้า ส่วนก้านขึ้นฉ่ายเขาโยนลงถังขยะไปแล้ว
“ลูกรัก พวกนี้ต้องเอาไปผัด ใบต่างหากที่ทิ้งได้”
เจ้าตัวเล็กงง ๆ หน่อย จึงหยิบก้านขึ้นฉ่ายที่เพิ่งทิ้งลงถังขยะออกมา
“พวกนี้แหละที่กินได้งั้นเหรอ...”