กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
มื้อนี้มีเพียงเหยียนเหยียนที่กินไม่หยุด ส่วนหนิงหรานกับลู่เหวินโจวไม่ได้แตะตะเกียบด้วยซ้ำ
“ไม่มีใครกินเลย งั้นเราห่อกลับบ้านกันดีไหม?”
เด็กน้อยมองอาหารบนโต๊ะแล้วรู้สึกเสียดาย อาหารตั้งมากมายแทบไม่มีใครแตะเลย
“แม่จะพาลูกไปจ่ายเงิน”
เมื่อเหยียนเหยียนกินอิ่มแล้ว หนิงหรานก็อุ้มเด็กน้อยออกจากห้องส่วนตัว
“คุณเหอ ผมคิดว่าบางเรื่องก็ควรรู้จักพอ ผมกับภรรยารักกันดีมาก”
เมื่อครู่เหยียนเหยียนยังอยู่ด้วย ลู่เหวินโจวจึงไม่สะดวกพูดบางเรื่อง
“เหรอ ผมดูไม่ออกเลยจริง ๆ ว่าหนิงหรานกับคุณรักกันดีมาก”
ลู่เหวินโจวหัวเราะเบา ๆ ในเมื่อเหอเจียซิ่นอยากแกล้งโง่ แล้วเขาจะทำอะไรได้?