กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
หนิงหรานออกจากหน้าจอมอนิเตอร์ เหยียนเหยียนรู้จักพ่อของเขาดีจริง ๆ แม้แต่คำเปรียบเทียบก็ยังสื่อภาพได้ชัดเจน
“เหยียนเหยียนคงรู้แล้วว่าเราแอบออกมาเที่ยวกัน”
เดิมทีหนิงหรานกำลังอารมณ์ดี แต่พอได้ยินคำพูดของลู่เหวินโจว รอยยิ้มบนใบหน้าของเธอก็หายไปในชั่วพริบตา
“เหยียนเหยียนรู้แล้วเหรอ? แล้วจะทำยังไงดี...”
“เหยียนเหยียนคงคิดว่าเป็นผมที่แอบพาคุณออกมา ถ้าเขาจะโกรธก็คงโกรธผม”
ดูจากท่าทีของลู่เหวินโจวแล้ว เหมือนเขาจะชินกับเรื่องแบบนี้แล้ว
“แต่จะให้คุณรับผิดแทนอยู่เรื่อย ๆ ก็คงไม่ดี คราวหน้าค่อยพาเหยียนเหยียนมาด้วยกัน”