กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
ตอนที่รถแล่นเข้าไปถึงบ้านใหญ่ เสิ่นหมิงอีกำลังยืนรออยู่ในลานบ้าน
“เด็กคนนี้ ทำไมกว่าจะกลับมาถึงได้นานขนาดนี้ ฉันกับพ่อของเธอรอเธอมานานมากแล้ว”
พอเห็นลู่ซือเหนียนลงจากรถ เสิ่นหมิงอีก็พูดพลางดึงเขาไปด้านข้าง
“ถ้าไม่ได้พี่ชาย พี่สะใภ้ แล้วก็เหยียนเหยียนไปรับฉันที่สนามบิน เกรงว่าฉันคงต้องใช้เวลาอีกนานกว่าจะกลับมาได้”
ลู่ซือเหนียนหลบมือของเสิ่นหมิงอีที่เอื้อมมาดึงเขาอย่างแนบเนียน
หนิงหรานเห็นทุกอย่างอยู่ในสายตา ความสัมพันธ์ระหว่างลู่ซือเหนียนกับเสิ่นหมิงอีดูเหมือนจะไม่ได้สนิทสนมกันนัก