กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
เที่ยวบินของลู่ซือเหนียนคือเที่ยงวัน ลู่เหวินโจวกับหนิงหรานก็ไม่ได้ไปแต่เช้าเกินไป
ลู่สือเหยียนเห็นแม่กำลังจะเอาผ้าพันคอมาพันให้ตัวเอง ก็หันหลังวิ่งหนีทันที
“เหยียนเหยียนไม่ใส่แล้ว ใส่แค่นี้ได้ไหมครับแม่”
เจ้าตัวเล็กวิ่งไปพลางต่อรองกับหนิงหรานไปพลาง
“ไม่ได้ เมื่อวานใครกันที่โดนความหนาวจนน้ำมูกไหล”
หนิงหรานจับเหยียนเหยียนคนเดียวค่อนข้างลำบาก จึงให้ลู่เหวินโจวช่วย
ผู้ชายตัวสูงแขนขายาว แค่เอื้อมมือคว้า ก็อุ้มเหยียนเหยียนไว้ได้แล้ว
“ถ้าไม่อยากใส่ผ้าพันคอ พ่อกับแม่ก็ต้องให้ลูกอยู่รอที่บ้านก่อน ไปสนามบินรับอาเล็กเสร็จแล้วค่อยกลับมารับลูกไปบ้านใหญ่ด้วยกัน”