กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
“พูดมาได้เลย ไม่ว่าตอนนั้นคุณจะตอบเธอไปยังไง ผมก็ไม่โทษคุณ”
“เพื่อเห็นแก่ภาพรวม ผมจึงทำได้เพียงรับปากเธอไปก่อน ที่ทำแบบนั้นก็เพื่อให้แม่ของคุณคลายความระแวงเป็นหลัก...”
หนิงหรานจ้องใบหน้าของชายหนุ่ม เมื่อเห็นว่าเขาไม่ได้มีปฏิกิริยาอะไรมากนัก เธอจึงเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นในช่วงเช้าให้เขาฟังทั้งหมด
พูดมาถึงขั้นนี้แล้ว เธอก็ไม่อาจปิดบังต่อไปได้
“แล้วคุณรู้ได้ยังไงว่าฉันโอนทรัพย์สินทั้งหมดไปเป็นชื่อคุณแล้ว?”
หนิงหรานมองลู่เหวินโจวด้วยสีหน้าไม่เข้าใจ
“ผมแต่งขึ้นมาเอง... หรือว่าคุณทำแบบนั้นจริง ๆ?”
หนิงหรานเพียงแต่งเรื่องเหล่านี้ขึ้นมา เพื่อให้เสิ่นหมิงอีเลิกล้มความคิดนั้น