กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
เทียบกับโหมดนรกอย่างลู่เหวินโจวแล้ว หนิงหรานรู้สึกว่าตัวเองอย่างน้อยยังมีพื้นที่ให้หายใจอยู่บ้าง
“เพราะแบบนั้นตอนเลือกโรงเรียนอนุบาลให้เหยียนเหยียนครั้งแรก ผมเลยไม่ได้ฟังคุณปู่ แต่ส่งเขาไปโรงเรียนอนุบาลที่เรียกได้ว่าดีเด่นไม่ขนาดนั้น”
หนิงหรานนั่งอยู่ข้างลู่เหวินโจว ตั้งใจฟังคำพูดของผู้ชาย
ตอนนี้ความสนใจของเธออยู่ที่ผู้ชายคนนี้ทั้งหมด
“คุณส่งเหยียนเหยียนไปโรงเรียนอนุบาลแรกเพราะอยากให้เขามีเพื่อนมากขึ้นใช่ไหม”
หนิงหรานนึกเชื่อมโยงกับสิ่งที่ลู่เหวินโจวเพิ่งเล่าให้ฟังเมื่อครู่ ก็ได้คำตอบขึ้นมาอย่างง่ายดาย