กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
“ทำไมล่ะ ฉันพูดไม่ถูกตรงไหน? หนิงหรานก็แค่ไม่ต้องการเขาแล้ว ก็ไม่รักเด็กเลยสักนิด...”
“พอแล้ว!”
ลู่เหวินโจวเอ่ยขึ้นมาทันที ทำให้เสิ่นหมิงอีไม่ทันตั้งตัว ถึงกับยืนนิ่งอยู่กับที่
“ผมหวังว่าต่อไปนี้พวกคุณจะไม่ปรากฏตัวต่อหน้าเหยียนเหยียนอีก และอย่าปรากฏตัวต่อหน้าหนิงหรานด้วย”
“ลู่เหวินโจว คุณหมายความว่ายังไง? ฉันเป็นแม่คุณนะ!”
ลู่เหวินโจวอุ้มลู่สือเหยียนเข้าไปในวิลล่า ก่อนไปยังทิ้งประโยคหนึ่งไว้กับเสิ่นหมิงอี
“ถ้าอย่างนั้นผมก็ยอมให้คุณอยู่ต่างประเทศ อยู่ไปทั้งชีวิตก็ไม่ต้องกลับมา”