กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
“แม่ไม่ได้โกรธ แม่จะโกรธเหยียนเหยียนได้ยังไงกัน”
เจ้าตัวเล็กแค่พูดความจริงประโยคหนึ่ง หนิงหรานย่อมไม่โกรธเพราะความจริงประโยคนั้นของเหยียนเหยียนอยู่แล้ว
กลับยิ่งสงสารเหยียนเหยียน รู้สึกว่าตัวเองเป็นแม่ที่ยังทำหน้าที่ได้ไม่ค่อยดีนัก
“แม่ครับ งานของพ่อยืดหยุ่นกว่าคนอื่น ต่อให้ไม่ไปบริษัทก็ไม่เป็นไร”
“ใครสอนประโยคนี้มา”
หนิงหรานจัดผมให้เจ้าตัวเล็กสักหน่อย เมื่อกี้เจ้าตัวเล็กถูไถไปมาบนตัวลู่เหวินโจว ผมเลยฟูขึ้นมาแล้ว
ลู่สือเหยียนไม่ได้ตอบเธอ แต่สายตากลับมองไปทางผู้ชายคนนั้น