ตอนที่ 41 ความพยายามไร้ค่าเมื่ออยู่ต่อหน้าพรสวรรค์

หลังจากคุณปู่ลู่พูดประโยคนี้จบ เขายังหันไปมองลู่เหวินโจวแวบหนึ่ง

สีหน้าของชายหนุ่มเรียบเฉย ไม่มีอารมณ์อื่นใดแสดงออกมา

คุณปู่ลู่อดถอนหายใจเบา ๆ ไม่ได้ ก่อนให้ลู่เหวินโจวประคองตัวเองไปยังห้องรับแขก

เดิมทีลู่สือเหยียนอยากกินของหวานสักหน่อย แต่ใกล้จะถึงเวลาอาหารกลางวันแล้ว หนิงหรานจึงให้เด็กน้อยกินสตรอว์เบอร์รีสักลูกแก้อยากไปก่อน

“เหยียนเหยียนหิวแล้วใช่ไหม งั้นตอนนี้เราไปกินข้าวกัน”

คุณปู่ลู่เห็นเด็กน้อยนั่งแทะสตรอว์เบอร์รีอยู่บนโซฟา จึงเอ่ยเรียกทุกคนไปกินข้าวที่ห้องอาหาร

หนิงหรานหยิบกระดาษทิชชูมาสองสามแผ่น เช็ดน้ำสตรอว์เบอร์รีบนมือของเด็กน้อยจนสะอาด

“แม่ เสื้อผ้าเลอะแล้ว”