กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
หลังขึ้นรถ ลู่สือเหยียนก็เริ่มหาวไม่หยุด
ดูออกเลยว่าเขาสนุกกับการเล่นในสวนสนุกมาก แม้จะเหนื่อยจนเป็นแบบนี้แล้ว ในมือก็ยังกอดตุ๊กตาตัวเล็กที่หนิงหรานซื้อให้ไว้แน่น
“แม่เป็นองค์หญิงหรือเปล่า?”
“ทำไมถึงพูดแบบนั้น?”
แม้หนิงหรานจะไม่รู้ว่าเจ้าตัวเล็กนึกอะไรถึงจู่ ๆ พูดประโยคนี้กับเธอ แต่การได้รับคำชมจากลูกชายก็ทำให้เธอดีใจมากจริง ๆ
“เพราะแม่สวยมาก แม่ของเหยียนเหยียนสวยที่สุดในโลก”
“ขอบใจนะลูกรัก แม่เพิ่งเคยได้ยินคำชมแบบนี้เป็นครั้งแรกเลย...”
หนิงหรานถอดหมวกกับหน้ากากออก แล้วจูบแก้มลู่สือเหยียนหนึ่งครั้ง
ทันทีที่เธอพูดจบ เสียงแจ้งเตือนสายเรียกเข้าจากโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้นอีกครั้ง