กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
“เหยียนเหยียนอยากกินอะไรก็บอกพ่อกับแม่ เดี๋ยวพ่อกับแม่พาไป”
หนิงหรานยื่นมือไปอุ้มลู่สือเหยียนขึ้นมา พอเห็นเจ้าตัวเล็กอารมณ์ไม่ค่อยดี เธอก็เอียงหน้าไปหอมแก้มเหยียนเหยียนหนึ่งที
“แม่ เหยียนเหยียนอยากกลับบ้าน”
ลู่สือเหยียนซบอยู่บนไหล่ของหนิงหราน จนกระทั่งเธอวางเจ้าตัวเล็กลงบนที่นั่งนิรภัยสำหรับเด็กที่เบาะหลัง เธอจึงเห็นได้ชัดว่าหางตาของเหยียนเหยียนมีน้ำตาคลอ แต่เขาทำได้เพียงสะอื้นเบา ๆ ไม่กล้าร้องไห้ออกเสียง
“เด็กดี พวกเราออกไปกินข้าวกัน ตอนนี้ลูกนั่งรอแม่อยู่ในรถสักพักนะ”