กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
ลู่สือเหยียนพยักหน้าตกลงแทบจะทันทีโดยไม่ลังเล
“แล้วก็พ่อด้วย”
หนิงหรานไม่คิดว่าเด็กน้อยจะเอ่ยถึงลู่เหวินโจว
แต่ลู่เหวินโจวเป็นคนเลี้ยงเขามาตั้งแต่เกิด จึงเป็นธรรมดาที่เขาจะสนิทกับพ่อ
“ได้สิ พอแม่กลับบ้านแล้ว แม่จะถามพ่อของลูกด้วยว่ายอมให้อภัยแม่หรือเปล่า”
หนิงหรานรู้สึกขอบคุณเขา แต่ไม่ได้มีความรู้สึกที่ลึกซึ้งไปกว่านั้น
แต่เธอจะไม่พูดเรื่องพวกนี้ต่อหน้าลูก
เมื่อเห็นว่ารอบปากลู่สือเหยียนเลอะครีมไปหมด เธอจึงหยิบทิชชูเปียก 1 แผ่นออกจากกระเป๋า เช็ดปากให้เด็กน้อยจนสะอาด
“ดูสิ กินจนปากเลอะเหมือนลูกแมวเลย…”
เหยียนเหยียนยิ้มแล้วเงยหน้าให้เธอเช็ดปาก