ตอนที่ 471 ช่างน่าเอาเป็นแบบอย่างจริง ๆ

ตอนที่ 471 ช่างน่าเอาเป็นแบบอย่างจริง ๆ

จู้จิ่วเกอรู้สึกถึงความผิดปกติ แส้เทพอัคคีฟาดเปรี้ยงใส่เขาทันที

แต่ก็ช้าไปก้าวหนึ่ง

รอบกายจิ่วเซียวส่งเสียงหวึ่ง ค่ายกลอักขระสีทองพร่างพราวสว่างวาบขึ้นมาถี่ยิบ

แสงสีทองพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า กลืนร่างพวกเขาทั้งสองเข้าไปในพริบตา

หน้าอกของจู้จิ่วเกอบิดเกร็งเจ็บปวดรวดร้าวอย่างรุนแรง จนต้านทานอะไรไม่ได้เลยสักนิด

จากนั้น บางอย่างในร่างก็ระเบิดแตกเป็นเสี่ยงๆ ล็อกเส้นชีพจรปราณของนางไว้แน่นหนา แล้วลอกคราบรูปร่างเดิมออกไป กลายสภาพเป็นอีกสิ่งหนึ่งโดยสิ้นเชิง

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไร แสงสีทองถึงค่อยๆ จางหายไปฉับพลัน

จู้จิ่วเกอรู้สึกเพียงว่าร่างหนักอึ้ง สายตาลดต่ำลงไปช่วงหนึ่งทันตาเห็น