ตอนที่ 469 แก่นแท้มันก็เหมือนกัน

ตอนที่ 469 แก่นแท้มันก็เหมือนกัน

จู้จิ่วเกอนอนพิงบัลลังก์เทพอย่างเกียจคร้าน ปลายนิ้วเคาะที่วางแขนไปเรื่อยเปื่อย

ใต้บันไดหยก มีคนคุกเข่าหมอบกราบอยู่เป็นแถบจนมืดฟ้ามัวดิน

พวกขุนนางเทพต่างโก่งก้นก้มหน้า ไม่กล้าแม้แต่จะเงย มองไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง กลัวว่าจะไปรบกวนเทพผู้ยิ่งใหญ่ทั้งสองเข้า แล้วจะเอาชีวิตไม่รอดเอาได้ง่ายๆ

จิ่วเซียวยืนนิ่งอยู่ที่เดิม มองคนที่อยู่บนบัลลังก์เทพเงียบๆ ลึกเข้าไปในดวงตามีบางสิ่งที่ฝังลึกซัดสาดขึ้นมาอย่างรุนแรงวูบหนึ่ง ก่อนจะถูกสะกดข่มกลับลงไปใต้ก้นบึ้งน้ำแข็งหมื่นจั้งตามเดิมจนสงบนิ่งสนิท

เขายกมือขึ้นฉับพลัน แขนเสื้อเมฆากว้างใหญ่ตวัดวาดเป็นเส้นโค้งกลางอากาศ

ลมพายุพลันพัดกรรโชกขึ้นมาจากพื้นดิน