กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หิวข้าว
ตอนที่ 437 ไม่ใช่คนของโลกใบนี้
ตงโจว
ระฆังยามเช้าของสำนักฉางหมิงดังเหง่งหง่างระลอกแล้วระลอกเล่า
บันไดหินที่สร้างขึ้นใหม่ตรงหน้าประตูสำนักถูกเหยียบย่ำจนเป็นรอยสีขาวจางๆ
ภูเขาหลังสำนัก ภายในม่านอาคมของเรือนสุเมรุ
เยี่ยอันนั่งยองๆ อยู่ในลานบ้านตั้งแต่ฟ้ายังไม่สาง ในมือจับยอดผักกาดขาวไว้แน่น ปากก็พึมพำไม่หยุดว่า
“โตเร็วๆ นะ โตอีกสามนิ้ว พรุ่งนี้อันอันจะได้ถอนเจ้า!”
หัวผักกาดไม่สนใจเขา เขาก็เลยควักกาน้ำใบเล็กออกมาจากอกเสื้อ แล้วรดน้ำให้ทีละต้น พอรดเสร็จก็ไม่ลืมตบดินเบาๆ พลางบอกว่า “ลำบากหน่อยนะ”
เจียงเหยาเดินผ่านมาเห็นเขานั่งยองๆ คุยกับหัวผักกาดอยู่ตรงนั้นพอดี นางยืนนิ่งทำหน้าไร้อารมณ์อยู่สามวินาที ก่อนจะหันหลังเดินไปหาเสิ่นอี๋เฟิง
“เจ้าช่วยดูแลศิษย์น้องของเจ้าหน่อยได้ไหม เขาคุยกับหัวผักกาดมาครึ่งชั่วยามแล้วนะ”