ตอนที่ 436 เทพเจ้าก็สมควรตาย

ตอนที่ 436 เทพเจ้าก็สมควรตาย

จิ่วโยวแคะหูพลางเก็บหอคอยเนพานเข้าไปตามสบาย

ก่อนที่ตัวหอคอยจะผลุบเข้าแขนเสื้อ ด้านในยังมีเสียงของจิ่วเซียวลอยออกมา “จิ่วโยว ปล่อยเปิ่นจุนออกไป ไม่อย่างนั้นเจ้าจะต้องเสียใจ”

จิ่วโยวแค่นหัวเราะ “พูดวกไปวนมาอยู่แค่ประโยคเดียว นกที่เปิ่นจุนเลี้ยงไว้ในสวนหลังบ้านยังพูดจาเข้าท่ากว่าเจ้าเสียอีก”

จัดการคนเสร็จแล้ว นางถึงค่อยเงยหน้าขึ้นมองอีกครั้ง

ธารดาราแตกสลายแล้วรวมตัวใหม่ ในความเวิ้งว้างที่แหว่งวิ่น เส้นสายกฎเกณฑ์สีทองขดพันกันยุ่งเหยิงราวกับเศษด้าย เกาะกลุ่มแน่นขนัดอยู่บนม่านฟ้า แทรกซึมไปทั่วทุกหนแห่ง

ชนะศึกแต่กลับไม่ชนะขาด คนที่แพ้ก็ไม่ได้แพ้ราบคาบ

รสชาตินี้ เหมือนตอนที่นางเล่นหมากรุกกับเขาในอดีตไม่มีผิด

เขาแพ้แล้วไม่ยอมรับ ยืนกรานว่าตำแหน่งที่วางหมากล้วนสอดคล้องกับวิถีสวรรค์