ตอนที่ 397 พักรบหนึ่งวัน

ตอนที่ 397 พักรบหนึ่งวัน

หลงหรานหันหน้าไป สายตากวาดมองดวงตาสีเขียววาววับนับไม่ถ้วนที่ซ่อนอยู่ในความมืดรอบด้าน

นั่นคือพวกเซียนต้องโทษที่รอดชีวิตมาได้แบบซังกะตาย ตอนนี้ทุกคนต่างจ้องมองนาง หรือถ้าจะพูดให้ถูกก็คือ จ้องมองพลังเซียนในร่างของนาง

หลงหรานเก็บกระบี่หนักกลับไป

นางหันไปมองยังส่วนที่ลึกที่สุดของก้นเหวบูชายัญเทพ

เสาเงียบงันดับสูญเก้าต้นปักแทงขึ้นสู่ความว่างเปล่า บนผิวเสาสลักอักขระทัณฑ์สวรรค์ยุคโบราณไว้เต็มไปหมด

เสาแต่ละต้นใหญ่ขนาดร้อยคนโอบ แผ่ไอเย็นเยียบที่ไม่มีวันละลายตั้งแต่ดึกดำบรรพ์ออกมา

ใจกลางเสาสวรรค์มีโซ่ไท่ซวีเส้นยักษ์โยงไขว้กันไปมา ร่างของคนผู้นั้นถูกตรึงแขวนนิ่งอยู่กลางอากาศ

ต้องโทษหนักหนาสาหัสถึงเพียงนี้เชียวหรือ...

แววตาของหลงหรานหม่นลงเล็กน้อย นิ้วมือที่กุมกระบี่หนักหดเกร็งเข้าหากัน