กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หิวข้าว
ตอนที่ 240 ของมีไว้ใช้ ไม่ได้มีไว้กราบไหว้บูชา
ฮ่าๆ เขี้ยวหมาป่าของบรรพชน นางกลับคิดจะบดเป็นผงกลืนลงท้องเนี่ยนะ...
หมาป่าเฒ่าปาดเหงื่อเย็นที่ไม่มีอยู่จริงบนหน้าผาก พลางกลืนน้ำลายลงคออย่างสั่นเทา
“เขี้ยวหมาป่านี้กลืนไม่ได้เด็ดขาด กลืนไม่ได้นะขอรับ! นี่เป็นกุญแจเปิดแดนจันทราอัสดง! ไม่ใช่ของบำรุงอะไรทั้งนั้น... แต่แปลกจริง ไอชั่วร้ายนี้กลับไม่ทำร้ายท่านเลยหรือ?”
“หา?” จู้จิ่วเกอโยนเขี้ยวหมาป่าในมือขึ้นลงอีกรอบ เห็นประกายสายฟ้าสีดำแกมแดงบนนั้นก็ขยิบตาปริบๆ
ไอชั่วร้ายนี่ก็แค่ดูน่ากลัว แท้จริงแล้วนอกจากตอนเปิดกล่องออกมาใหม่ๆ ที่ดูมีบารมีอยู่นิดหน่อย นอกนั้นก็ไม่เห็นรู้สึกอะไรเป็นพิเศษ
ยังไม่แกร่งเท่าไอชั่วร้ายที่โดนอันอันลอกออกสดๆ ตรงหลุมศพหมื่นศพคราวก่อนด้วยซ้ำ