กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หิวข้าว
ตอนที่ 239 ดินแดนจันทร์ร่วง
อาหลีกระโดดลงจากเนินเขา เดินมาอยู่ตรงหน้าหมาป่าเฒ่า
พอดูใกล้ๆ ถึงได้รู้ว่าหมาป่าตาเดียวตัวนี้มีแต่แผลเก่าเต็มตัว ทุกรอยแผลเหมือนเป็นหลักฐานยืนยันความพ่ายแพ้จากการขัดขืนแต่ละครั้ง
หมาป่าเฒ่ามองอาหลี ราวกับกำลังมองสิ่งอื่นผ่านตัวมันไป
“หลายร้อยปีมานี้ คนในเผ่าล้มตายไปนับไม่ถ้วน เพื่อไม่ให้เผ่าพันธุ์สูญสิ้น ข้าจำต้องแกล้งบ้าแกล้งโง่ เห่าหอนเหมือนหมา แย่งกินเนื้อเน่า... ข้าคิดว่าขอแค่มีชีวิตรอดก็ยังมีความหวัง”
“แต่ต่อมาข้าถึงได้รู้ บางสิ่งเมื่อสูญเสียไปแล้ว อยู่ก็เหมือนตาย”