ตอนที่ 235 หมาป่าหรือหมาบ้าน

ตอนที่ 235 หมาป่าหรือหมาบ้าน

หุบเขาไร้เสียง สมชื่อสมคำร่ำลือจริง ๆ

หมอกสีเทาหม่นราวกับมีชีวิต พวยพุ่งม้วนตัวและยื้อยุดกันอยู่ตรงปากหุบเขา นาน ๆ ทีจะเผยให้เห็นท่อนไม้แห้งไหม้เกรียม ดูละม้ายคล้ายมือคนที่กำลังดิ้นรนขอความช่วยเหลือไม่มีผิด

บนไหล่ของจู้จิ่วเกอ มีอาหลีนั่งยอง ๆ อยู่ ตัวมันส่งกลิ่นหอมฟุ้งของสบู่ร้อยบุปผาราคาแพง ช่างขัดกับบรรยากาศวังเวงชวนขนลุกนี้อย่างสิ้นเชิง สีหน้าของมันดูเบื่อโลกสุดขีด

“ถึงแล้ว”

นางหยุดฝีเท้า

สองวันนี้จิ่วเกอก็ไม่เห็นรู้สึกว่าแถวนี้จะน่ากลัวอย่างที่ลั่วหนิงบอกไว้ตรงไหน ถึงขนาดเข้าไม่ได้ตั้งหลายร้อยปีเชียวหรือ

อย่างน้อย ตอนที่นางเดินมาถึงตรงนี้ มันก็ดูง่ายดายออกจะตายไป