กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หิวข้าว
ตอนที่ 212 ไม่เกินไปใช่ไหม
แรงมหาศาลยกร่างนางลอยขึ้นทั้งตัว แผ่นหลังกระแทกเข้ากับผนังหินเย็นเฉียบอย่างจัง
เจ็บ
หายใจไม่ออก
ลั่วชิงเสวี่ยเบิกตากว้างด้วยความตื่นตระหนก สองมือพยายามแกะมือที่บีบคอนางไว้ตามสัญชาตญาณ สองขาก็ดิ้นพล่านกลางอากาศอย่างหมดหนทาง
สายตาเริ่มพร่ามัวลงเรื่อยๆ
พอมองผ่านม่านน้ำตา นางก็เห็นใบหน้าของชายตรงหน้าได้ชัดเจน
หน้าตาที่ยามปกติมีแต่รอยยิ้มให้นาง บัดนี้กลับเต็มไปด้วยความเหี้ยมเกรียมและบ้าคลั่ง
นางสัมผัสได้เลยว่า ในวินาทีนี้ เขาอยากจะฆ่าคนจริงๆ
“อู๋...อู๋เฉิน! ข้าเอง!”