ตอนที่ 187 ซ้ำเติมตอนเพลี่ยงพล้ำ

ตอนที่ 187 ซ้ำเติมตอนเพลี่ยงพล้ำ

แสงอรุณยามเช้าของเมืองชิงหยางยังคงเจือกลิ่นเหล้าจาง ๆ

จู้จิ่วเกอพาศิษย์ไม่กี่คนกลับเข้ามาในเรือนสุเมรุ

เพียงพริบตาเดียว ก็มาโผล่ที่แดนกลางซึ่งอยู่ห่างออกไปหมื่นลี้แล้ว

กระจกน้ำลอยอยู่กลางลานเรือนสุเมรุ ฉายภาพเหตุการณ์ภายนอกให้เด็ก ๆ ได้ดู

ซุ้มประตูสำนักเสินเหยี่ยนตั้งตระหง่านโอ่อ่า ไอเซียนหมุนวนลอยละล่อง เป็นทิวทัศน์งดงามตระการตาที่พวกเจ้าหนูไม่เคยพบเคยเห็นมาก่อน

ปลายนิ้วของจู้จิ่วเกอเปล่งแสงปราณวาบขึ้นคราหนึ่ง

ในชั่วพริบตาต่อมา เรือนสุเมรุก็ทะลุผ่านค่ายกลพิทักษ์เขาของสำนักเสินเหยี่ยนไปอย่างเงียบเชียบ ลอยตรงเข้าไปในตำหนักใหญ่บนยอดเขาหลัก

จู้จิ่วเกอเลือกมุมคานหลังคาที่มีมุมมองยอดเยี่ยม แล้วบังคับให้เรือนสุเมรุเกาะนิ่งอยู่ตรงนั้น

บรรยากาศภายในตำหนักใหญ่ของสำนักตึงเครียดหนักหน่วง ชวนให้อึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก