กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หิวข้าว
ตอนที่ 86 สงบสุขดีเสียจริง เสียเมื่อไรล่ะ
เมื่อมองดูเจ้าขนปุกปุยที่เดินจากไปอย่างผ่าเผยพร้อมขบวนที่ยิ่งใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ กับกองทัพหมาป่ามารสุดลูกหูลูกตาที่ดำทะมึนอยู่ด้านหลังมัน รอยยิ้มของจู้จิ่วเกอก็ค้างเติ่งอยู่บนใบหน้า แล้วนางก็ตกอยู่ในความเงียบงันอันยาวนาน
นางคิดอย่างไรก็คิดไม่ออกว่า เสือตัวหนึ่งจะไปคลุกคลีอยู่กับฝูงหมาป่ามารได้อย่างไร
พอๆ กับที่ไม่เข้าใจว่า ฝูงหมาป่ามารจะทิ้งลูกหมาป่าตัวน้อยไว้ให้นางตามลำพังได้อย่างไรเหมือนกัน
เจ้าตัวเล็กนั่นยังยาวไม่เท่าแขนนางด้วยซ้ำ ขนพันกันยุ่งไปทั้งตัว ผอมจนหนังหุ้มกระดูก มีเพียงดวงตาคู่หนึ่งที่ระแวดระวังและดุร้าย ราวกับเปลวไฟสีเขียวหม่นสองดวง