ตอนที่ 53 คำว่าเด็ก เป็นคำต้องห้ามของที่นี่

ตอนที่ 53 คำว่าเด็ก เป็นคำต้องห้ามของที่นี่

เถ้าแก่ร้านนี้เป็นชายวัยกลางคนที่ผอมจนหน้าตอบ หนวดเคราแปดนาฬิกาตกลู่ลง เบ้าตาลึกโหล ดูหมดเรี่ยวหมดแรง

ต่อให้จู้จิ่วเกอจะเอาปลายกริชมาทักทาย เขากลับไม่แม้แต่จะปรายตามอง ได้แต่ดีดลูกคิดไปมาอย่างเกียจคร้าน

“ที่ร้านขายแค่พวกยาเม็ดกับแผ่นยันต์ชั้นต่ำ ข่าวสารอะไรไม่ได้คล่องหรอกนะ”

จู้จิ่วเกอเลิกคิ้ว ปลายนิ้วขยับนิดเดียว กริชที่จ่อคอเขาก็กดลึกเข้าไปอีกครึ่งส่วน

“ข้าไม่ได้จะบีบคั้นเจ้าเสียหน่อย” นางแย้มรอยยิ้มอย่างเป็นมิตร “ข้าแค่อยากจะถามดูว่า เจ้าเคยเห็นเด็กสองคนบ้างไหม ชายคนหนึ่งหญิงคนหนึ่ง สูงราวๆ เท่านี้...”

นางยังพูดไม่ทันจบ เถ้าแก่คนนั้นก็เงยหน้าขึ้นมาขวับ ร่างพุ่งพรวดเข้ามาข้างหน้า เอานิ้วที่แห้งผอมราวกับกิ่งไม้แห้งแตะปากตัวเองไว้แน่น “ชู่ว! ชู่ๆๆ!!”