ตอนที่ 52 วาสนานี้ ที่แท้เป็นของนาง

ตอนที่ 52 วาสนานี้ ที่แท้เป็นของนาง

“เจ้าหนูเฟิง??”

“เจ้าหนูเหยา??”

จู้จิ่วเกอตะโกนเรียกเข้าไปในหุบเขาอันเวิ้งว้างอยู่สองเสียง

มีเพียงเสียงสะท้อนของนางเองที่ดังลอยวนเวียน “หนู... หนู...”

พอสายลมหนาวพัดวูบมา นางสะดุ้งตัวสั่นเทา ก่อนจะแผ่จิตสัมผัสออกไปตรวจค้นทุกซอกทุกมุมของหุบเขาทันที

ก้นสระน้ำแข็ง ลึกลงไปใต้ชั้นน้ำแข็ง แม้แต่ผาหินตรงรอยแยกเหนือหัวเสิ่นอี๋เฟิงก็ตรวจจนทั่ว อย่าว่าแต่คนเลย ขนของเจ้าเด็กพวกนั้นสักเส้นยังไม่เหลือไว้

จู้จิ่วเกองงเป็นไก่ตาแตก

[ระบบ! ระบบ เจ้าตายไปมุดหัวอยู่ที่ไหน! ลูกข้าล่ะ!]

ระบบแกล้งตาย เงียบกริบไร้การตอบสนอง