กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หิวข้าว
ตอนที่ 36 ไปปล้นจวนตระกูลลี่แบบไม่ต้องจ่ายสักแดง
จู้จิ่วเกอแทบจะเกาหัวจนทะลุ คิดไม่ถึงเลยว่าเขาจะโพล่งประโยคนี้ออกมาในเวลาแบบนี้
คำว่า “รอเจ้าตายก่อน ข้าค่อยไปกวาดเรียบที่จวนตระกูลลี่แบบไม่ต้องจ่ายสักแดง มันก็มีค่าเท่ากันแหละ” เกือบจะหลุดจากปากอยู่รอมร่อ
แต่มองใบหน้าที่ผลุบๆ โผล่ๆ อยู่ท่ามกลางปราณกระบี่สีดำแกมแดง ซึ่งบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด ดูเหมือนจะลาโลกไปในพริบตา นางก็เลยกลืนคำพูดนั้นกลับลงคอไป
เอาเถอะ คอยถามไถ่ว่าหนาวไหมสู้โอนเงินก้อนโตมาให้ไม่ได้ เจ้าเด็กนี่ถือว่ารู้ความอยู่
“รู้แล้วน่า! หินปราณของเจ้า สมบัติวิเศษ สิงโตเฝ้าประตูขลิบทองสองตัวที่จวนเจ้า ข้าจะไม่ปล่อยให้เหลือสักแดงเดียว!” จู้จิ่วเกอตอบส่งๆ พลางถ่ายเทพลังปราณไปที่ตัวเขา