ตอนที่ 11 หากระบี่ให้เขาสักเล่ม

ตอนที่ 11 หากระบี่ให้เขาสักเล่ม

จู้จิ่วเกอนิ่งเงียบไป

นางมองก้อนเนื้อบนเขียงที่โดนสับเละเทะจนดูไม่ออกว่าเป็นอะไร แล้วก็เหลือบมองมือคู่นั้นของเด็กน้อยที่เปื้อนทั้งคราบมันและคราบเลือดไม่รู้ที่มา พลันรู้สึกว่ามโนธรรมที่มีอยู่น้อยนิดมันเจ็บจี๊ดขึ้นมา จนขอบตาร้อนผ่าวเหมือนอยากจะปล่อยโฮ

นางเบือนสายตาหนี กระแอมไอทีหนึ่ง

“พอแล้ว แขนขากะเปี๊ยกแค่นี้ อย่ามาง่วนอยู่เลย” จู้จิ่วเกอคว้าตัวเสิ่นอี๋เฟิงหิ้วลอยขึ้นมาแล้วโยนออกไปนอกครัว “ตราบใดที่ข้ายังอยู่ จะไม่ปล่อยให้เจ้าอดสักมื้อ เจ้าอยากกินอะไรข้าก็ซื้อให้ได้ทั้งนั้น พวกเราไม่ขัดสนหินปราณนิดๆ หน่อยๆ นั่นหรอก”

พอมองเด็กน้อยตรงหน้าที่ตัวสูงเพิ่งจะถึงเอวนาง จู้จิ่วเกอก็ยื่นมือมารออกไป ขยี้ผมที่เดิมทีก็ไม่ได้เรียบสลวยของเขาจนฟูฟ่อง