ตอนที่ 10 น่าเอ็นดูขนาดนี้เชียว

ตอนที่ 10 น่าเอ็นดูขนาดนี้เชียว

จู้จิ่วเกอไม่รู้เลยสักนิดว่าตัวเองกำลังถูกเพ่งเล็งเข้าให้แล้ว

นางเพิ่งได้ลาภลอยก้อนโตมา อารมณ์จึงเบิกบานเป็นพิเศษ

พอเดินกลับมาถึงตรอกใต้สาม เสิ่นอี๋เฟิงก็ตื่นขึ้นมาตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ เขากำกิ่งไม้เล็กๆ ไว้ในมือ นั่งอยู่ตรงประตูเรือน พลางชะเง้อคอเหลียวซ้ายแลขวา ใบหน้าเล็กเกร็งตึงเปรี๊ยะ

กระทั่งเห็นหน้านาง เขาถึงได้ถอนหายใจยาวเหมือนโล่งอก จากนั้นตาก็ประสานตา เกิดความเงียบชวนอึดอัดขึ้นมาชั่วขณะ

เขาโยนกิ่งไม้ในมือทิ้งทันควัน ก้มหน้าปัดฝุ่นบนกางเกง แล้วเบือนหน้าหนีอย่างขัดเขิน “ข้า...ข้าไม่ได้รอนะ ข้าแค่ตื่นแล้วออกมาสูดอากาศในลานบ้าน ท่านจะกลับหรือไม่กลับ ก็ไม่เกี่ยวอะไรกับข้าสักหน่อย!”

จู้จิ่วเกอเลิกคิ้ว ใครถามเจ้ากันล่ะเนี่ย