เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ฉือเหวินเบิกดวงตาสีเขียวใสดุจสายน้ำ ดวงตากลมโตเอ่อคลอชวนให้เวทนา นางมองลู่ยาอย่างน่าสงสาร ก่อนเอ่ยเสียงแผ่ว “พี่ลู่ยา ข้าอยากไปกับท่านด้วย…”
เมื่อเห็นท่าทางน่าสงสารของฉือเหวิน ลู่ยาก็ถอนหายใจอย่างจนใจ “การเดินทางครั้งนี้อันตรายเกินไป จะเกิดสิ่งใดขึ้น ข้าเองก็มิอาจคาดการณ์ได้ ข้ามีลางสังหรณ์ว่า ศึกแย่งชิงแห่งหงเหมิงในครั้งกระนั้นยังมิได้สิ้นสุด…”
“บรรพกาลคือบ้าน ข้าย่อมกลับมา ยามข้าไม่อยู่ เจ้าจงปกป้องบ้านให้ดี!” ลู่ยาเอ่ยด้วยสีหน้าเคร่งขรึมจริงจัง
เมื่อได้ฟังคำของลู่ยา หัวใจฉือเหวินก็เต้นระรัวราวลูกกวางโลดแล่น พวงแก้มแต้มสีระเรื่อ นางรำพึงอยู่ในใจ “พี่ลู่ยานับฉือเหวินเป็นคนในครอบครัวแล้วหรือ?”
ฉือเหวินเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง ดวงตาเขินอายหลบวูบ ไม่กล้าสบตาลู่ยาตรงๆ นางเอ่ยเสียงเบา “พี่ลู่ยา ครั้งนี้ท่านจะไม่ทอดทิ้งเสี่ยวหลีเหมือนคราวก่อนแล้ว…”