เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ลู่ยาเก็บท้อวารีเหรินบนพื้นขึ้นมา ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มบาง ๆ ให้ความรู้สึกราวกับได้รับสายลมวสันต์ชโลมกาย
ฉือเหวินมองรอยยิ้มบนใบหน้าของลู่ยาแล้วอดตกใจจนถอยหลังไปสองก้าวไม่ได้ ก่อนกล่าวเสียงเบา “ยิ้มได้น่ารังเกียจจริง ๆ …”
เมื่อได้ฟังคำพูดของฉือเหวิน สีหน้าของลู่ยาพลันเคร่งขรึมลง “เจ้ายังอยากกินอยู่หรือไม่?”
ฉือเหวินแลบลิ้นอย่างซุกซน พลางทำหน้าทะเล้น “กินสิ”
ฉือเหวินนั่งลงบนก้อนหินสีเขียวข้างสระน้ำเย็น แม้นางจะอยากกินอย่างยิ่ง แต่ก็ยังไม่ลืมรักษาท่าทางอันสง่างาม
นางค่อย ๆ ฉีกเนื้อห่านเซียนสีทองอร่ามทีละน้อย แล้วส่งเข้าปากเล็ก ๆ ดุจผลเชอร์รี
เมื่อฉือเหวินได้ลิ้มรสอาหารเลิศรส ดวงตาสีเขียวสุกใสทั้งสองก็เปล่งประกาย ก่อนหรี่ลงเป็นรูปจันทร์เสี้ยว
“อร่อยจริง ๆ”
ข้างสระน้ำเย็น