เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ฝนห่าใหญ่เทกระหน่ำลงมา หมอกพร่ามัวแผ่ปกคลุมไปทั่วฟ้าดินบรรพกาล ราวกับกำลังบดบังหยาดน้ำตาสองสายของจักรพรรดิลู่ยา
ฟ้าดินบรรพกาลพลันตกอยู่ในความเงียบงันอย่างถึงที่สุด
สรรพชีวิตนับไม่ถ้วน เหล่าผู้บำเพ็ญนับหมื่นนับพัน ตลอดจนเหล่าอริยะหุนหยวนต่างก้มหน้าลง ความรู้สึกไร้พลังมหาศาลผุดขึ้นในใจ
เดิมทีทุกคนคิดว่า หลังจากกลืนกินมหาโลกพันภพจักรวาลแล้ว บรรพกาลจะสามารถยกระดับขึ้นไปอีกขั้น และต้อนรับยุคแห่งความรุ่งเรืองของหมื่นเผ่าพันธุ์อีกครั้ง
แต่ผู้ใดจะคาดคิดว่า สองภพเบื้องบนกลับไม่เปิดโอกาสให้บรรพกาลได้หายใจแม้แต่น้อย
แม้แต่เทพมารแห่งความโกลาหลอย่างจักรพรรดิลู่ยา บรรพชนเต๋าหงจวิน บรรพชนมารหลัวโหว และหยางเหมย ก็ยังพ่ายแพ้ลงในชั่วพริบตา ไร้เรี่ยวแรงจะต่อต้าน
ที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่านั้นคือ เทียนตี้และเสวียนหวงเพียงส่งเงาลวงสองสายมายังบรรพกาลเท่านั้น…