เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หลังจากจุ่นถีจากไป ลู่ยาก็แปรกายเป็นลำแสงเคลื่อนสายหนึ่ง ออกจากทุ่งหญ้าคอกม้าหลวง
เหลือเพียงซุนหงอคงที่จูงม้า ยืนนิ่งอยู่กับที่
ซุนหงอคงพยายามเก็บตัวอย่างเต็มที่แล้ว แต่คำพูดของจุ่นถีเมื่อครู่นี้เห็นได้ชัดว่ากระตุ้นซุนหงอคงเข้า
“บรรพกาลกว้างใหญ่ มหันตภัยเวียนวนซ้ำแล้วซ้ำเล่า อันตรายยิ่งนัก... จื่อเสีย...”
...
ตำหนักจักรพรรดิอสูร
ลู่ยานั่งนิ่งอยู่บนบัลลังก์จักรพรรดิอสูร สีหน้าเรียบเฉย “ครั้งนี้จุ่นถีทำได้ดี ไม่ต้องข่มขู่ ใช้การโจมตีจิตใจเป็นหลัก!”
แม้ซุนหงอคงจะเก็บตัวแล้ว แต่ลึกลงไปในกระดูกยังคงหยิ่งผยองไม่ยอมใคร และมีศักดิ์ศรีเป็นของตนเอง
จุ่นถีมิได้ใช้จื่อเสียข่มขู่ซุนหงอคง แต่กลับใช้จื่อเสียโจมตีจิตมรรคาของซุนหงอคง
บรรพกาลกว้างใหญ่ มหันตภัยเวียนวนซ้ำแล้วซ้ำเล่า อันตรายอย่างยิ่ง