กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ซวีผูถีนั่งอยู่บนแท่นสูง มองวานรหินที่หมุนตัวเดินจากไปทันที จนอดเบิกตากว้างไม่ได้ สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ “นี่มัน… ไม่ถูกต้องนี่!”
ตามที่ซวีผูถีคาดคิด วานรหินควรจะคุกเข่าลงกับพื้นทันที แล้วอธิบายแก่ตนด้วยความหวาดหวั่นว่าเดินทางข้ามมหาสมุทรจากมหาทวีปตงเซิ่งเสินโจว ผ่านความยากลำบากนานัปการมายังชมพูทวีปตะวันตกได้อย่างไร…
แต่ตอนนี้ วานรหินกลับหมุนตัวแล้วเดินจากไปเลยหรือ? นี่มันสถานการณ์อะไรกัน?
ขณะที่บรรพชนโพธิซวีผูถีกำลังยืนเหม่อ วานรหินก็ออกจากประตูถ้ำไปแล้ว
เมื่อวานรหินออกจากประตูถ้ำ หางตาก็เหลือบไปเห็นถ้ำพำนักอีกแห่งอยู่ฝั่งตรงข้าม ซึ่งมีชื่อว่าถ้ำสามดาวจันทร์เสี้ยวเช่นกัน ทว่ากลับ… ขาดคำว่า “น้อย” ไปหนึ่งคำ
วานรหินจึงเดินไปยังถ้ำสามดาวจันทร์เสี้ยว