เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เขาพระสุเมรุ ใต้ต้นโพธิ์
มหาชายชาญผู่เสียนกำลังกราบทูลรายงานต่อเจี่ยอิ่นและจุ่นถี
“อาจารย์ พระโพธิสัตว์กวนอิมชี้นำบุตรแห่งมหันตภัยจนได้เป็นราชาวานรสำเร็จแล้ว ทั้งยังได้รับสมญานามว่าราชาวานรงาม”
“ยิ่งไปกว่านั้น หลังจากบุตรแห่งมหันตภัยกลับมา ดูเหมือนจะเปลี่ยนไปเล็กน้อย” ผู่เสียนกราบทูลตามความจริง
“อืม เปลี่ยนไปเล็กน้อยอย่างนั้นหรือ?” เจี่ยอิ่นและจุ่นถีต่างเอ่ยถามพร้อมกัน
“วานรหินใช้ชีวิตอยู่ในแคว้นอ้าวไหลกว่าสองร้อยปี ดูเหมือนจะให้ความสำคัญกับอำนาจทางโลกมากขึ้น หลังกลับถึงภูเขาฮวากั่ว ก็รีบร้อนขอความช่วยเหลือจากพญาวานรเฒ่าว่าต้องทำอย่างไรจึงจะได้เป็นราชาวานร...” ผู่เสียนตอบ
เมื่อเจี่ยอิ่นและจุ่นถีฟังคำของผู่เสียนจบ ต่างก็เผยรอยยิ้มเข้าใจความหมาย “บุตรแห่งมหันตภัยมีความทะเยอทะยานแล้ว ย่อมควบคุมได้ง่ายขึ้น!”