เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ในทวีปเป่ยจวีหลูโจว ณ แดนภูเขาโหดสายน้ำทรายแห่งหนึ่ง มีประตูสำนักทรุดโทรมตั้งอยู่
ทั้งสองข้างประตูสำนัก หญ้ารกรกขึ้นเต็มพื้นที่ สภาพแวดล้อมโหดร้ายถึงขีดสุด
วานรหินมองประตูสำนักอันทรุดโทรม แววตาทั้งสองพรึ่งขึ้นโดยมิอาจขัดได้ “อ้าว...นี่...นี่คือ...”
เซียวฮั่วฮั่วยิ้มลึมลับที่มุมปาก กางหญ้าข้างกายออก เผยให้ป้ายไม้ปรากฏขึ้น เด่นชัดเป็นอักขระใหญ่สามตัวว่า “สำนักโอสถศัสตรา!”
วานรหินอ้าตาทั้งสองโพลง ถามด้วยน้ำเสียงแง่สงสัย “สำนักโอสถศัสตรานี้ จะไม่ใช่...มีแต่เจ้าคนเดียว...กระมังหรือ?”
“ก็ไม่ใช่จริง ๆ หรอก มิใช่ยังมีเจ้าอยู่อีกคนหรือ?”
เซียวฮั่วฮั่วพูดจบก็รีบจูงวานรหินเข้าสู่ท้องพระโรงหลักแห่งสำนักโอสถศัสตราทันที
สิ่งที่เข้าสู่สายตา ล้วนเป็นซากปรักหักพัง ทรุดโทรมพังทลายยิ่งนัก