กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
ลู่ยาพูดจาเหลวไหลอย่างจริงจังอยู่ข้าง ๆ ส่วนดวงตางามคู่หนึ่งของโฮ่วถู่จ้องมองลู่ยาไม่วางตา
ใบหน้างามของโฮ่วถู่เผยรอยยิ้มจาง ๆ บางเบา เอ่ยถามกลับด้วยน้ำเสียงเรียบสงบ “โอ้? เป็นเช่นนั้นจริงหรือ?”
“ถึงข้าจะออกจากแดนยมโลกไม่ได้ตลอดมหันตภัยไร้ประมาณ แต่ข้าก็รู้ดีว่าเจ้ายังพาสาวงามนั่งรถเทวราชสุริยะ ท่องทั่วสามภูเขาห้ายอดเขาได้ในวันเดียว!”
“เช้าท่องทะเลเหนือ พลบค่ำถึงชางอู๋ เหล้าสวรรค์คู่สาวงาม ยังไม่พอให้จักรพรรดิเทพหลงใหลจนลืมกลับหรือ?”
“ทั้งยังนอนไม่หลับ? ทั้งยังบำเพ็ญพลังแห่งกฎจนผิดพลาดอีกหรือ?”
อันที่จริงโฮ่วถู่มิใช่คนช่างเจรจา นางมักเก็บตัวอยู่ในแดนยมโลกแห่งนี้ เป็นนางฟ้างดงามผู้สงบเสงี่ยมและงามพร้อมด้วยคุณธรรม ทว่าวันนี้กลับเอ่ยคำมากเสียหน่อย