กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
ส่วนลึกแห่งเขาพระสุเมรุ เหนือห้วงว่างเปล่า
นักพรตยุงหมุนเวียนพลังธรรมขอบเขตมหาอริยะ ปลุกกฎแห่งการกลืนกิน ดูดกลืนบัวทองบุญกุศลสิบสองกลีบไปสามกลีบ
เมื่อนักพรตยุงปลุกพลังกลืนกินอีกครั้งเพื่อกลืนบัวทองต่อไป กลับพบโดยฉับพลันว่าเหมือนจะถึงขีดจำกัดแล้ว
ไม่ว่านักพรตยุงจะปลุกพลังกลืนกินอีกเพียงใด ก็ไม่อาจกลืนได้อีกแม้แต่น้อย
ในใจนักพรตยุงรู้แล้วว่า ภายใต้วีถีสวรรค์แห่งบรรพกาล การดูดกลืนวาสนาฟ้าดินของบัวทองสามกลีบนั้นถึงขีดจำกัดแล้ว
นักพรตยุงเก็บงวงปากแหลมคมกลับ สำแดงกายมรรคาออกมา เลียริมฝีปากอย่างละโมบ “น่าเสียดาย น่าเสียดาย ข้าอยากกลืนกินเจ้าให้หมดจริง ๆ”