เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
ใต้ต้นโพธิ์
เย่าซือ ไมตรี และเหล่าศิษย์แห่งสำนักดินแดนตะวันตก เมื่อเห็นจิตสังหารอันน่าสะพรึงกลัวที่แผ่ออกมารอบกายเขา บนหน้าผากของทุกคนก็ผุดพรายไปด้วยเม็ดเหงื่อ
“ผู้...ผู้อาวุโส มิทราบว่าท่านมาเยือนเขาพระสุเมรุด้วยเหตุใด?”
มุมปากของนักพรตยุงยกเป็นรอยยิ้มชั่วร้าย “ข้ามาที่นี่ หาได้มีเจตนาอื่นใดไม่”
เย่าซือ ไมตรี เจียงหลง และเหล่าศิษย์ทั้งหลาย ได้ยินนักพรตยุงกล่าวว่าไม่มีเจตนาอื่น ก็อดถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอกมิได้ ไม่มีเจตนาอื่นก็ดีแล้ว
“อาตมามาที่นี่ หาได้มีเจตนาอื่น เพียงเพื่อสังหารทุกชีวิตบนเขาพระสุเมรุให้สิ้น!”
น้ำเสียงของนักพรตยุงเย็นเยียบ ปราณอำมหิตรอบกายพลันปะทุขึ้น จิตสังหารแผ่แรงกดดันครอบคลุมเขาพระสุเมรุ!
เงียบ!
เงียบสงัด!
ทั่วทั้งเขาพระสุเมรุพลันตกอยู่ในความเงียบสงัด!