กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
จุ่นถีฟังคำขอของเสินกงเป้า สีหน้าจมอยู่ในความคิด
มหันตภัยนั้นอันตรายยิ่งนัก พลาดเพียงนิดก็อาจตายและมรรคาสลาย ศิษย์สำนักตะวันตกมีไม่มากอยู่แล้ว…
แต่หากไม่ให้ศิษย์สำนักตะวันตกลงเขาช่วยกงเป้า ฐานะและอำนาจต่อรองของกงเป้าในซีฉีก็เท่ากับจะแพ้เจียงจื่อหยา……
จุ่นถีไม่ได้ตอบคำ ในใจกำลังชั่งผลได้ผลเสีย
เจี่ยอิ่นนั่งนิ่งอยู่บนบัวทองบุญกุศลสิบสองกลีบ สีหน้าเศร้าหมองทุกข์ระทม ค่อยๆ เอ่ยว่า “ตามอุปนิสัยของหยวนสื่อ ย่อมต้องให้ศิษย์สำนักอวี้ซวีของตนลงเขาช่วยเจียงจื่อหยา หากกงเป้าโดดเดี่ยวไร้ที่พึ่งในซีฉี สถานการณ์ก็เลวร้ายอย่างใหญ่หลวงต่อสำนักตะวันตกของข้า!”
จุ่นถีฟังคำศิษย์พี่เจี่ยอิ่นแล้วพยักหน้าอย่างเคร่งขรึม “ใช่แล้วศิษย์พี่…แต่…ข้ากลัว…”