กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
เจียงจื่อหยาได้ฟังคำของเสินกงเป้า สีหน้าก็ตกสู่ห้วงเฉินซือ
“ใช่แล้ว หรือตัวข้ายังกล้าฝ่าฝืนราชโองการวังหยกหรือ?”
“รบเร็วรบช้าก็ต้องรบ ไม่ว่าจะรบเมื่อใด ก็ย่อมนำความทุกข์ยากมาสู่ราษฎร…” เจียงจื่อหยากล่าวพึมพำ
“เช่นนั้นก็ได้แต่…รบ!”
เสินกงเป้าพยักหน้าเข้าใจ “น้องเอ๋ย เจ้าจงวางใจ พี่จะกลับเขาไปพบอาจารย์ เชิญสหายศิษย์พี่จากสำนักตะวันตกให้ลงเขามาช่วยรบ!”
“พี่น้องเราทั้งคู่อยู่ที่ซีฉี ร่วมใจกันเป็นหนึ่ง ก็ไม่ต้องกังวล!”
เจียงจื่อหยาฟังคำเสินกงเป้า พยักหน้าอย่างจริงจัง “ขอบคุณพี่ชาย ข้าจะไปเข้าเฝ้าท่านโหวเดี๋ยวนี้!”
“ดี!”
……
วันรุ่งขึ้น เจียงจื่อหยาเข้าเฝ้าจีชาง และแจ้งชัดว่า บัดนี้วาระมาถึงแล้ว สามารถก่อการได้