กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
ต๋าจี่ฟังคำพูดของตี้ซิน ก็อดนึกถึงครั้งที่อยู่จี้โจวขึ้นมาไม่ได้
ทุกครั้งที่ราตรีมาเยือน เมืองจี้โจวทั้งเมืองก็กลายเป็นความมืดมิด ไม่มีเงาผู้คนอีก ปราณมรณะแผ่ปกคลุม...
ต๋าจี่ลุกขึ้นยืนเล็กน้อย มองไปยังเมืองเฉาเกอ เห็นได้เลือนรางว่า ตามถนนสายหลักต่าง ๆ ของเมืองเฉาเกอมีจุดดำเล็ก ๆ อยู่หนาแน่นเต็มไปหมด
ในใจต๋าจี่สะเทือนไม่น้อย “นั่นไม่ใช่จุดดำเล็ก ๆ อะไร นั่นคือคน... จุดดำนับไม่ถ้วน ก็คือคนนับไม่ถ้วน”
เพียงเห็นจุดดำเล็ก ๆ นับไม่ถ้วน ไปมาขวักไขว้ ไม่ขาดสาย
ราวกับยังได้ยินเสียงพ่อค้าแผงลอยร้องขาย เสียงนักเล่านิทาน เสียงเด็ก ๆ วิ่งไล่เล่นซน และเสียงหัวเราะอันมีความสุขของราษฎรนับไม่ถ้วน...
“ช่างรุ่งเรือง... นี่หรือคือความรุ่งเรืองของเฉาเกอ...” ต๋าจี่ตะลึงจริง ๆ