ตอนที่ 164 งามดั่งดอกสาลี่ต้องฝน ข้าเห็นยังอดสงสารมิได้ ซูต๋าจี่

ขณะนั้น ณ ที่พำนักของซูหู่

ต๋าจี่สวมชุดยาวสีชมพู เรือนกายบอบบาง เอวเล็กคอดถูกรัดด้วยริบบิ้นไหมสีงดงาม ผมดำดั่งเมฆหมึก ใบหน้ารูปไข่ดั่งลูกแอปริคอต แก้มอมชมพู คล่องแคล่วมีชีวิตชีวาและน่ารัก

ต๋าจี่กำลังรอผู้เป็นบิดากลับมา

“ท่านพ่อ ท่านพ่อ ได้พบตี้ซินหรือไม่? หน้าตาเป็นเช่นไร?” ต๋าจี่เห็นบิดากลับมา จึงอดถามด้วยความอยากรู้ไม่ได้

ซูหู่มองเด็กสาวผู้น่ารักน่าเอ็นดู ซึ่งอีกไม่นานก็ต้องเข้าวัง ในใจก็อดรู้สึกเจ็บปวดไม่ได้

“นั่นคือมหาราชา การเอ่ยพระนามของมหาราชาโดยตรง ถือเป็นการไม่เคารพอย่างแท้จริง” ซูหู่สั่งสอน เพราะอีกไม่นานก็จะเข้าวัง... ไร้มารยาทเช่นนี้ เกรงว่าจะเกิดเรื่องวุ่นวาย