ตอนที่ 111 ลิ่วเอ่อร์บรรลุมรรคากึ่งอริยะ ดินแดนตะวันตก: ทุกอย่างล้วนบังเอิญ

วานรหางแดงคุกเข่าครึ่งหนึ่งอยู่บนท้องพระโรง เมื่อได้ยินลู่ยาพูดถอนรากถอนโคนถึงที่มาที่ไปของตนในประโยคเดียว ร่างกายและวิญญาณเทพก็สั่นสะท้านขึ้นมาทันที รูม่านตาหดเล็กลงด้วยความหวาดกลัว

“ท่านรุ่นก่อนมาที่นี่เพราะข้าจริง ๆ หรือ?” วานรหางแดงเอ่ยด้วยเสียงสั่นเครือ

ลู่ยาพยักหน้าและหัวเราะเบา ๆ เอ่ยขึ้นเองว่า “ในความโกลาหลมีเทพมารอยู่ตนหนึ่ง คือวานรอสูรแห่งโกลาหล มันขัดขวางเทพผานกู่ในการเปิดฟ้าสร้างบรรพกาล แล้วร่วงหล่นดับสูญ ต้นกำเนิดถูกแบ่งออกเป็นสี่ส่วน กระจัดกระจายอยู่ในบรรพกาล เจ้าก็คือหนึ่งในสี่ส่วนนั้น!”

สายตาของวานรหางแดงอดไม่ได้ที่จะมองไปทางลิ่วเอ่อร์อีกครั้ง ในใจก็เข้าใจแล้ว วันนี้ไม่ว่าจะอย่างไรตนก็ไม่มีทางรอดชีวิต... เขาต้องการชิงต้นกำเนิดของข้า!