กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
เสียงของเสวียนเย่ดังกึกก้องดุจฟ้าผ่า แผ่ไปทั่วทั้งเกาะ
สรรพชีวิตบนเกาะ เมื่อได้ยินเสียงนั้นดังขึ้น ต่างตกใจก่อน จากนั้นก็หมอบกราบลงกับพื้นพร้อมกัน
สรรพชีวิตบนเกาะทุกผู้ทุกชีวิตกล่าวด้วยความกตัญญูว่า “ขอบคุณมหาเทพที่ประทานที่พักพิงเช่นนี้แก่พวกข้า!”
กระดองเต่าเต่าดำแผ่กลิ่นอายผู้แข็งแกร่ง ขับไล่หมู่มารและลัทธิชั่วทั้งมวล แม้แต่เผ่าน้ำที่แข็งแกร่งก็ไม่กล้าอาละวาดบนเกาะ สรรพชีวิตบนเกาะจึงใช้ชีวิตอย่างสงบสุขมั่นคง
การได้อาศัยอยู่หลายหมื่นปีก็เป็นโชคอันใหญ่หลวงแล้ว จะยังกล้าหวังมากกว่านี้อีกหรือ?
บัดนี้ สรรพชีวิตบนเกาะต่างดีใจที่มหาเทพหลุดพ้นจากภัยพิบัติในที่สุด!
เมื่อครั้งมหาเทพดับสูญ สรรพชีวิตบนเกาะที่มีมรรคาบารมีอยู่บ้างต่างรู้ดี และร่ำไห้เนิ่นนาน…
วันนี้มหาเทพหลุดพ้นภัยกลับมา ช่างเป็นเรื่องมงคลอันใหญ่หลวง!